Posts Tagged With: memo
ปฏิญญา 31 ธันวาคม
ไหนๆ ก็จะหมดปีแล้ว ขออัพบล็อกส่งท้ายปีกันหน่อย โดยการตั้งปฏิญญากับตัวเองในการทำอะไรบางสิ่งให้ได้ อินชาอัลลอฮฺ 1. จะท่องจำอัลกุรอานเดือนละ 1 หน้า ญุซอ อัมมา ให้ได้ภายในสามเดือน ดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กๆ แค่หนึ่งหน้าใช้เวลาตั้งเดือนนึง แต่ขอเริ่มที่เรื่องเล็กๆ นี่แหละ ประมาณเวลา, ความสามารถ, อะไรหลายๆ อย่างแล้ว หนึ่งหน้าต่อเดือน ทำให้สม่ำเสมอ ก็จะจบเล่ม ญุซอ อัมมา ใครๆ ก็จำหมดแล้ว แต่ผมยังเหลืออีกหลายซูเราะฮฺที่ลืมไปเพราะไม่ได้ทบทวน อินชาอัลลอฮฺ จะจำให้หมดภายในสามเดือน 2. เรียนภาษาอาหรับด้วยตนเอง ให้จบเล่ม ภายใน 3 เดือน เรื่องของเรื่องคือ ไปซื้อหนังสือ Arabic made easy มาเล่มนึง เ็ห็นมันนำเสนอน่าสนใจดี ก็คิดว่า เอาละว่ะ อยากไปเรียนภาษาอาหรับ ต้องฝึกด้วยตัวเองก่อน จะได้พอมีแบกกราวน์บ้าง 3 เดือน จะจบเล่มมั้ย ต้องลอง 3. ไปวิ่งให้ได้ อาทิตย์ละ [...]
ชีวิตคนทำงาน
ดองบล็อกไว้นานกว่าทุกทีแหะคราวนี้ ร่ำๆ จะอัพหลายทีแล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำ ตอนนี้เริ่มทำงานแล้วสองเดือนกว่าๆ วิถีชีวิตเปลี่ยนไปบ้าง ความรับผิดชอบต่อตัวเองก็เพิ่มมากขึ้น รู้สึกว่าใช้เวลาคุ้มขึ้น เช่น เวลาเอาไปไร้สาระน้อยลง โดยหันมาทำสิ่งที่ “ต้อง” ทำ สิ่งที่อยากทำก็มีบ้าง แต่การที่เราโตขึ้นคือการที่เราสามารถทนทำในสิ่งที่ตนไม่ชอบได้มากขึ้น ทำงานเป็นอาจารย์พิเศษ (คือไม่มีตำแหน่งประจำ) แต่สอนมากกว่าอาจารย์ประจำนั้น ก็สนุกไปอีกแบบ รู้สึกว่าเราต้องทำโน่นนี่ ทำชีวิตให้ยุ่งเข้าไว้ ปกติไม่ค่อยชอบงานอะไรที่มันเร่งๆ หรือสภาพที่กดดันมาก แต่ตอนนี้ขอเปลี่ยนมุมคิดว่า “เฮ้ย ลองดูสิ เราจะยุ่งได้ขนาดไหนกันเชียว” ก็ท้าทายไปอีกแบบ ตอนนี้ก็พิมพ์หนังสือที่แปลไว้ ออกมาแล้วล็อตแรก เดือนเดียวก็กระจายหมด ถามวารวยรึยัง ปล่าวเลย เพราะตอบว่าตังค์ยังได้ไม่ครบ และที่ได้ก็ใช้เลี้ยงชีพประจำวันแทนเงินเดือนที่ค้างเบิกสองเดือนแล้ว ทั้งนี้ทั้งนั้น การเลือกจัดสรรเวลาให้หัวใจและจิตวิญญาณได้มีการขัดเกลาด้วยเป็นสิ่งจำเป็น เพราะการทำงาน (ทั้งศาสนาและดุนยา) ที่มากมายและยุ่งๆ นั้น อาศัยหัวใจและจิตวิญญาณที่เข้มแข็งพอๆกับร่างกาย ร่างกายที่เหนื่อยล้าจะได้ไม่ทำให้หัวใจห่อเหี่ยว และหัวใจและวิญญาณที่เข้มแข็งก็จะช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าของร่างกายได้ระดับหนึ่ง ^^ บ่นมากไปอีกแล้ว ไปทำงานต่อเถอะ
Homesick
ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา นอกจากฝนที่ตกลงมาหนักมากแล้ว ตัวผมเองเป็นอะไรก็ไม่รู้ หัวใจห่อเหี่ยวมากมาย ทำอะไรไม่ได้เลย รู้สึกเศร้าเหงาหงอยตลอดเวลา จนต้องตัดสินใจกลับบ้านให้ได้ซะเดี๋ยวนั้น และเมื่อกลับบ้านก็รู้เลยว่า ที่ตัวเองเป็นคือโรคคิดถึงบ้านนี่เอง ………….. ใครจะนึก ว่าหนุ่มวัย 26 ปี จะเกิดอาการ homesick ได้ ไม่ได้เป็นโรคนี้นานมากแล้ว นานขนาดที่ลืมไปว่า คนที่เป็นโรคนี้จะมีอาการเป็นอย่างไร กลับบ้านไปคราวนี้ จึงรู้สึกมีความสุขมากกว่าครั้งไหนๆ อาหารง่ายๆ อย่างไข่เจียวกับแกงปลา กลับเป็นมื้อที่อร่อยที่สุดในโลก ค่ำคืนนั้นจึงรู้สึกดีใจมากมายที่เรามีบ้านให้กลับ มีคนที่เรารักรอเราอยู่เสมอ หลังจากกินข้าวเสร็จ ผมก็พูดคุยให้พ่อและแม่ฟัง ถึงเรื่องราวตลอดสองสัปดาห์ที่ตนได้ไปประสบพบเจออะไรมาบ้าง บ่นๆ ให้ท่านทั้งสองฟัง บอกปัญหาที่พบเจอโน่นนี่ ท่านก็แนะนำตามประสบการณ์ที่เคยได้เจอมา ไม่รู้พ่อแม่จะสังเกตมั้ยว่า คืนนั้นลูกชายพูดมากกว่าปกติ กลับบ้านคราวนี้ ผมก็เลยรู้สึกรักบ้าน รักครอบครัว มากกว่าคราวไหนๆ กลับมาทำงานคราวนี้ หัวใจเลยไม่หดหู่แล้ว
ไร้ราก
ไม่รู้ใครเป็นเหมือนผมบ้าง จริงๆ ผมเองก็รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว แต่ไม่ค่อยแสดงอาการสักเท่าไหร่ อาจเป็นเพราะไม่ค่อยคิดเรื่องนี้จริงจัง ผมเป็นคนย้ายที่บ่อย ที่ละประมาณ 3-5 ปี เกิดสตูล ไปเรียนมัธยมอยู่หาดใหญ่ 6 ปี อยู่กทม. 5 ปี เคแอล, มาเลเซียอีก 3 ปี และตอนนี้เพิ่งมาปัตตานี ไม่รู้ว่าจะชั่วคราวหรือระยะยาว หรือจะย้ายไปที่อื่นอีก การได้ไปอยู่ในที่ต่างๆ มีข้อดีอยู่ไม่ใช่น้อย ได้พบเจอสังคมใหม่ๆ มีมิตรสหายมากมาย เรียนรู้ประสบการณ์ในต่างที่ต่างแดน ถือเป็นกำไรของชีวิต แต่กระนั้น ตะกอนบางอย่างก็สะสมอยู่ตรงก้นหัวใจเสมอๆ หากเปรียบชีวิตดั่งต้นไม้ การขุดย้ายต้นไม้ไปปลูกที่อื่นๆ บ่อยๆ ตรงโน้นทีตรงนี้ที ก็อาจทำให้รากต้นไม้ต้นนั้นไม่แข็งแรง หยั่งรากได้ไม่ึลึกก็โดนถอน นานเข้าๆ ก็ทำให้ต้นไม้ไม่โตหรือมีโรคภัยได้ ชีวิตก็เช่นกัน ย้ายไปมาหลายๆ ที่ก็ทำให้กลายเป็นคนไร้รากไปได้ ด้วยความที่ไม่รู้ว่าที่ของตนคือที่ใดกันแน่ ผมว่า การที่หัวใจได้รับรู้ว่าที่ใดคือบ้าน ตรงไหนคือที่ของเรา ใครคือคนของเรา ญามาอะฮฺไหนคือญามาอะฮฺของเรา ผู้คนและสถานที่เหล่านี้คือสิ่งที่ทำให้เรามีราก มีที่ทาง มีback up มีพวก มันทำให้การใช้ชีวิตของเราไม่เหงาและโดดเดี๋ยวเกินไปนัก เพราะอย่างน้อยๆ [...]
