diary

ดูภาพประกอบคำอธิบายนะครับ หน้าหนาว ใครๆ เค้าก็ขึ้นเหนือ พวกเราขอแหวกแนวหนีหนาวลงทะเล ที่สตูล 1 ยอดผาชะโด หรือที่พวกเราเรียกกันเองว่า ผาชาโดว์ หลังจากพวกเราเหน็ดเหนื่อยและอ่อนเพลียมาจากการดำน้ำ ดูประการัง แหวกว่ายกลางฝูงปลาสีสวยๆ และเล่นน้ำจนฉ่ำใจแล้ว ก็บอกพี่คนเรือให้เทียบฝั่งเกาะอาดัง เพื่อปีนผา ไปดูจุดชมวิวที่ร่ำลือมาว่าสามารถเห็นเกาะหลีเป๊ะได้ทั้งเกาะ             อมีร การเดินทางครั้งนี้เองก็ไม่ได้รู้มากไปกว่าลูกทีมสักเท่าไหร่หรอก ผาจุดชมวิวนี่ก็อ่านมาจากในกระทู้พันทิพคืนก่อนออกเดินทาง ทั้ง 6 ชีวิตจึงปีนผาด้วยแตะหนีบและชุดที่เปียกโชก เดินลัดเลาะป่า ไต่ขึ้นตามทางที่ตามป้ายบอกว่ามีระยะเพียง 500 เมตร             ป้ายบอกทางหายไปที่ระยะกี่ร้อยเมตรไม่มีใครทราบได้ เพราะเดินมาจนหอบแฮ่กๆ ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะถึงจุดหมาย ผ่านจุดชมวิวแรก อมีรบอกยังไม่ใช่จุดหมายที่เห็นในรูป เรายังไม่เห็นเกาะได้ทั้งเกาะ ต้องขึ้นกันต่อ พูดพลางหอบพลาง แต่ทุกชีวิตก็มานั่งหมดแรง กันบนจุดชมวิวที่สอง ที่แม้ไม่ใช่ยอดสุดของผาชะโด แต่ก็สามารถมองเห็นเกาะหลีเป๊ะได้ทั้งเกาะแล้ว ทุกคนจึงมีมติเป็นเอกฉันท์ว่าหยุดแค่ตรงนี้ เพราะหากไต่กันไปอีก มีหวังคงต้องค้างบนนี้สักคืน แรงมันหมดไปตั้งแต่จุดชมวิวแรกแล้ว เสื้อที่เปียกน้ำทะเลตอนนี้กลายเป็นโชกไปด้วยเหงื่อแทน (แต่วิวสวยจริงๆ ไม่ได้เอารูปที่ถ่ายกะคนขึ้น เพราะแต่ละรูปไม่ลิ้นห้อย ก็หอบแฮ่กๆ)   2 ไหนบอกว่าแค่ 500 เมตรฟ่ะ [...]

ช่วงนี้เจออาการสับสนทางความคิดเข้าอย่างจัง          อาการทั่วไปคือ ไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอะไร จะเป็นอะไร จะเดินไปทางไหน สับสนๆ ซึ่งมักจะเกิดตอนที่เสร็จสิ้นจากภารกิจสำคัญในชีวิต หรือการเริ่มต้นทำอะไรใหม่สักอย่าง หรือการสูญเสียอะไรบางอย่าง เช่น เรียนจบ จะเรียนต่อ ตกงาน แต่งงาน อกหัก คนในครอบครัวเสียชีวิต ฯลฯ          สำหรับผม จะเรียนต่อครับ (ไม่ใช่แต่งงาน หรือ อกหัก อย่าเดามั่ว) คือหลังจากจบมาเนี่ยก็เกือบปีแล้ว แอบแวะไปชิมลาง การเป็นพนักงานออฟฟิสมา 6 เดือน ทักคนในบริษัทไม่ทันครบก็ออกมาแล้ว รู้สึกว่าไม่เหมาะมากๆ กับตัวเอง ที่ต้องเข้างานและออกงานเป็นระบบ เวลาทำอย่างอื่นแทบไม่มี ความรู้ที่ร่ำเรียนมาที่ว่าน้อยอยู่แล้วแทบไม่ได้ออกมาเพ่นพ่านเลย ก็เลยออกซะ ตังค์เก็บก็ไม่มี จ่ายเกลี้ยง แต่ก็จ่ายมีประโยชน์นะ เดี๋ยวหาว่าฟุ่มเฟือย          ต่อๆ หลังจากออกจากงานแล้ว ก็ไปมาเลย์ ไปสมัครเรียนกับเที่ยว อย่างหลังเป็นตัวตั้ง (ค่อยเล่าให้ฟัง ได้อะไรมาแยะ) สมัครคณะที่จะเรียนเสร็จ ก็กลับมาอยู่บ้าน ต้อนรับรอมฎอน          เมื่อจบรอมฎอนแล้วก็หนีที่บ้านมากรุงเทพฯ เพราะโดนกดดันบางอย่างเกี่ยวกับอนาคต ก็เข้าใจอะน่ะ [...]

หลังจากปล่อยให้ห้องรกแล้วรกอีก ตั้งแต่เรียนปี1 ก็จะยกยอดเทอมละครั้งหลังสอบเสร็จ แล้วมันก็รกอีก รกจนเซ็ง   จนวันนี้หันมองรอบตัว ก็ยังรกอยู่ แต่เฮ้ย เราไม่ต้องไปเรียนแล้วนี่ จบแล้วๆ เหอะๆ เก็บห้อง เคลียร์เอกสารดีกว่า หยิบนาน วางโน่น เก็บนี่ ทิ้งนั่น เก็บชีตใบนึง ก็นั่งดู นึกถึงบรรยากาศตอนเรียน (ไปเรียนจริงๆ นา ไม่ได้โดดบ่อย)   ………………………..อมยิ้ม เหอะๆ เราไม่ต้องไปเรียนแล้ว เมื่อก่อนก็เคยคิดนะ ว่าถ้าฉันไม่ต้องไปเรียนคงมีความสุขดี คงมีเวลามากมาย การบ้านก็ไม่ต้องลอกส่ง เอ้ย ทำส่ง ไม่มี date line ให้ต้องเผางานส่ง   เอาเข้าจริง จัดการไม่ถูก เสียศูนย์เล็กน้อย วันๆ ไม่ได้เจอเพื่อนอ่า อาจารย์ก็ไม่มี แอบเหงา เมื่อไม่ต้องไปเรียน ต้องมานั่งจัดการกับชีวิตใหม่อีกที จะเอาไงดี   ตอนนี้วางไว้ 2 ทาง หนึ่ง ทำงานต่อ [...]

                  หลังจากออกจากห้องสอบวิชาสุดท้าย ผมมีสีหน้าไม่ดีนัก ด้วยกับความไม่มั่นใจอย่างที่สุดว่าคงได้คะแนนน้อยมากๆ กับวิชาสุดท้ายนี้ ทั้งที่ไม่เคยมีวิชาใดกลัวได้ F มากขนาดนี้มาก่อน                 ข้อสอบยากมั้ย                 ไม่รู้สิ เป็นการสอบที่สามารถนำเอกสารทุกชนิดเข้าห้องสอบได้ ยากมั้ยละครับ                 ผมก็อ่านแล้วนะ แล้วเลือกเอาประเด็นสำคัญๆ ของรายงานเข้าไปในห้องสอบด้วย ทั้งๆ ที่เพื่อนคนอื่นเอาเข้าไปทั้งหมด ทุกเล่มทุกแผ่น                 ผมประมาทครับ ขอยอมรับ ยิ่งสามารถเอาเอกสารทุกชนิดเข้าห้องสอบแบบนี้เข้าไปได้ด้วย คำตอบมีอยู่เห็นๆ ไม่ได้ก็แย่แล้ว                 เข้าห้องสอบ คำถาม 5 ข้อ สั้นๆ เปิดหาทั่วทุกแผ่นที่นำเข้าไปแล้ว หน้าซีดเลยครับ หายไปน้อยๆ ก็ 20 คะแนนเห็นจะได้                 สอบเสร็จนั่งหน้าห้องสอบผม คิดคำนวณคะแนนที่คาดว่าจะได้ทั้งเทอม แทบร้องไห้ผมทำได้น้อยเหลือเกิน สอบคราวนี้คงเป็นตัวแรกที่ได้ F มันคงไม่เศร้าขนาดนี้หรอกครับ หากไม่ใช่ตัวสุดท้ายที่จะทำให้ผมจบ                 แม้ผลสอบยังไม่ออก ผมอาจจะผ่านก็ได้ อัลลอฮฺเท่านั้นที่รู้ แต่ก็อดกังวลไม่ได้ว่าตัวเองจะจบหรือเปล่า คิดไปต่างๆ นานา [...]

อ่านไม่ผิดหรอกครับ อ้วน              ช่วงนี้เริ่มรู้สึกว่าตัวเองอ้วนเอาอ้วนเอา จนคนใกล้ตัวหันมาต่อว่า ที่บอกอยู่ทุกวันมันยังไม่รู้สึกตัวเหรอ รู้ครับแต่ไม่อยากยอมรับมัน จนคนไกลทักเท่านั้นแหละ เฮ้อ! อ้วนจริงๆ เลยเรา              อันที่จริงเราก็ไม่อ้วนเท่าไหร่นะ (นั่น ยังไม่ยอมรับอีก) ลองคิดดูสิ ถ้าผอมกว่านี้ คงหน้าตาตลกน่าดู หุ่นยังงี้แหละ น่ารักจะตายไป              ผมถือคติว่า กิน 3 มื้อ ให้เต็มที่ จะได้ไม่ต้องกินจุบกินจิบระหว่างมื้อซึ่งเป็นสาเหตุของอาการอ้วน ซึ่งทำมาอยู่พักนึง น้ำหนักมันไม่ได้ลดหรอกแค่ไม่เพิ่มเท่านั้นเอง จนพักหลัง เพิ่มรอบก่อนเที่ยงและก่อนนอน เท่านั้นแหละ พุงเริ่มออกแล้ว ทำไงดีเนี่ย              คนรอบข้างก็เอาแต่ทัก เฮ้อ! ไม่ไหวแล้ว ก็หันมาออกกำลังกาย ด้วยการตีแบดอาทิตย์ละ 3 วัน จันทร์ พุธ ศุกร์ ตอนเช้า วันละ 1-1.5 ชม. มันก็ยังไม่ลดลงหง่ะ             ใครมีวิธีลดหุ่นกระชับหน้าท้องบอกด่วน             ………….             …………. [...]